6 sierpnia 2026 roku o godzinie 19:15 w Dolnym Pałacu Sztuki w Krakowie odbędzie się wernisaż indywidualnej wystawy Martyny Czech „Interpunkcja Miłości”. Galeria Łazorczyk jest partnerem wystawy. Wystawę można oglądać do 27 września 2026 roku w Pałacu Sztuki Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie, pl. Szczepański 4.
Od lat powraca do mnie pytanie: co potrafi wyrazić więcej – słowo czy obraz? Poszukując pomostu między literaturą a malarstwem, zwróciłam się ku znakom interpunkcyjnym. Choć pozostają niemal niewidoczne, decydują o sposobie odczytania tekstu. Organizują jego rytm, wyznaczają pauzy, akcentują emocje i kierują interpretacją. Wystarczy usunąć jeden znak lub zastąpić go innym, aby całkowicie zmienić znaczenie wypowiedzi oraz intencję jej autora.
Podobnie działa obraz. Jego znaczenie nie powstaje wyłącznie z warstwy wizualnej ani z samego tytułu. Rodzi się pomiędzy nimi – w napięciu, niedopowiedzeniu i detalu. Jeden gest, symbol lub pozornie nieistotny element potrafi całkowicie odmienić sposób odczytania dzieła, tak jak pojedynczy znak interpunkcyjny zmienia sens zdania.
Ta analogia stała się punktem wyjścia dla cyklu Interpunkcja miłości. Każdy z dziesięciu znaków interpunkcyjnych został przełożony na język malarski, funkcjonując jednocześnie jako tytuł, znak graficzny oraz metafora relacji międzyludzkich. W języku znaki interpunkcyjne porządkują komunikat, oddzielają, wyodrębniają, zawieszają głos lub podkreślają emocje. W tym cyklu ich funkcje zostają przeniesione poza język i stają się narzędziem opowiadania o różnych doświadczeniach relacji.
Nie interesowały mnie gwałtowne uczucia ani skrajne stany. Tym razem uwagę skierowałam ku mikroemocjom – ulotnym doświadczeniom, które pojawiają się pomiędzy ludźmi i równie łatwo umykają naszej uwadze, jak znaki interpunkcyjne podczas czytania. Choć pozostają niemal niewidoczne, potrafią zmienić znaczenie relacji równie mocno, jak jeden przecinek zmienia sens zdania.
Każdy znak interpunkcyjny otrzymał dwa obrazy. Nie tworzą one prostych przeciwieństw, lecz ukazują dwa możliwe kierunki odczuwania – pozytywny i negatywny. Razem budują emocjonalny alfabet relacji, ich napięć, pęknięć, zbliżeń i oddaleń.
Znaczenia samych znaków interpunkcyjnych również nie pozostają niezmienne. Współczesna komunikacja cyfrowa nieustannie nadaje im nowe sensy. Kropka, dawniej neutralnie zamykająca zdanie, bywa dziś odczytywana jako chłód, dystans lub pasywna agresja. Wykrzyknik zyskał znaczenie szczerości i entuzjazmu, a wielokropek coraz częściej oznacza zawieszenie, niepewność lub emocjonalne wycofanie. Język ewoluuje wraz z nami, a znaki zaczynają opowiadać o relacjach równie wiele, jak same słowa.
Interpunkcja miłości nie jest próbą zilustrowania zasad języka. Wykorzystuje interpunkcję jako metaforę komunikacji, emocji i relacji. Tak jak pojedynczy znak potrafi zmienić znaczenie całej wypowiedzi, tak jedno spojrzenie, gest, przemilczenie czy wyznanie mogą odmienić znaczenie całej relacji.
Każda relacja pozostawia po sobie znak. Czasem jest nim przecinek, czasem pytajnik, a czasem kropka. Ostatni obraz nie zamyka tej opowieści. Pozostawia odbiorcę z pytaniem, którego nie da się rozstrzygnąć za pomocą języka: czy ostatni znak oznacza jeszcze and – ciąg dalszy, czy już end – koniec?
Martyna Czech
The opening of Martyna Czech’s solo exhibition “Punctuation of Love” takes place on 6 August 2026 at 7:15 pm at the Lower Palace of Art in Kraków. Galeria Łazorczyk is the exhibition partner. The exhibition is on view until 27 September 2026 at the Palace of Art of the Society of Friends of Fine Arts in Kraków, pl. Szczepański 4.
For years, the same question has returned to me: what is capable of expressing more—a word or an image? In search of a bridge between literature and painting, I turned to punctuation marks. Although they remain almost invisible, they determine how a text is read. They organize its rhythm, establish pauses, accentuate emotions, and guide interpretation. It is enough to remove a single mark or replace it with another to completely change the meaning of a statement as well as the author’s intention.
A painting works in much the same way. Its meaning does not arise solely from the visual aspect or from the title alone. It arises between them—in the tension, the unsaid, and detail. A single gesture, symbol, or seemingly insignificant element can completely transform the way a work is interpreted, just as a single punctuation mark changes the meaning of a sentence.
This analogy became the starting point for the series Punctuation of Love. Each of the ten punctuation marks has been translated into the language of painting, functioning simultaneously as a title, a graphic symbol, and a metaphor for interpersonal relationships. In language, punctuation marks organize communication, separate, isolate, pause the flow of speech, or emphasize emotions. In this series, their functions are transferred beyond language and become a tool for narrating various experiences of relationships.
I wasn’t interested in intense emotions or extreme states. This time, I turned my attention to micro-emotions—fleeting experiences that arise between people and slip past our attention just as easily as punctuation marks do while reading. Although they remain almost invisible, they can change the meaning of a relationship just as much as a single comma changes the meaning of a sentence.
Each punctuation mark is represented by two paintings. These do not represent simple opposites, but rather illustrate two possible emotional paths—positive and negative. Together, they form an emotional alphabet of relationships, their tensions, rifts, closeness, and distance.
The meanings of punctuation marks themselves have also not remained static. Contemporary digital communication is constantly giving them new meanings. The period, which used to neutrally conclude a sentence, is sometimes interpreted today as coldness, distance, or passive aggression. The exclamation mark has come to signify sincerity and enthusiasm, while the ellipsis increasingly conveys hesitation, uncertainty, or emotional withdrawal. Language evolves with us, and punctuation has begun to tell us as much about our relationships as words themselves.
Punctuation of Love is not an attempt to illustrate the rules of language. It employs punctuation as a metaphor for communication, emotions, and relationships. Just as a single punctuation mark can change the meaning of an entire statement, so too can a single glance, gesture, silence, or confession alter the meaning of an entire relationship.
Every relationship leaves a mark. Sometimes it’s a comma, sometimes a question mark, and sometimes a period. The final image does not bring this story to a close. It leaves the viewer with a question that cannot be answered through language: does the final mark still mean and—to be continued—or does it already mean the end?
Martyna Czech