Magdalena Starska, ur 1980, mieszka i pracuje w Poznaniu. Od 2008 r. była związana z poznańską grupą Penerstwo. Ukończyła poznańską ASP. Od 2016 prowadzi przedmiot Wiedza o materii na UAP. Sztuka, która dzieje się w jej obecności jest bardziej ze świata marzeń niż z racjonalnego myślenia o problemach tego świata. Marząc tworzy. Tworząc wierzy, że sztuka jest narzędziem transformującym rzeczywistość. Tworzenie zatem jest pracą, której wkład w rzeczywistość Magdalena Starska chce widzieć. Ludzkość umieszcza w pozycji gatunku, z powrotem wprowadza ją w łańcuch materialnych, współzależnych bytów.
Magdalena Starska, ur 1980, mieszka i pracuje w Poznaniu. Od 2008 r. była związana z poznańską grupą Penerstwo. Ukończyła poznańską ASP. Od 2016 prowadzi przedmiot Wiedza o materii na UAP.
Sztuka, która dzieje się w jej obecności jest bardziej ze świata marzeń niż z racjonalnego myślenia o problemach tego świata. Marząc tworzy. Tworząc wierzy, że sztuka jest narzędziem transformującym rzeczywistość. Tworzenie zatem jest pracą, której wkład w rzeczywistość Magdalena Starska chce widzieć. Ludzkość umieszcza w pozycji gatunku, z powrotem wprowadza ją w łańcuch materialnych, współzależnych bytów. Starska tworzy własne mitologie, mieszając legendy, bajki i wyobrażenia z fragmentami przeżyć i wspomnień, nasycając wszystko poczuciem prastarych lęków. Prace Starskiej są zupełnym przeciwieństwem nowoczesności i normalizacji; organiczne materie porastają brzegi i granice, rośliny wciskają się we wszystkie szczeliny. Wszystkie byty w tych rysunkach są połączonym ze sobą światem, wspólnotowym przeciwieństwem indywidualistycznego, nienasyconego systemu neoliberalnej konsumpcji. W rysunkach artystka ożywia świat rzeczy myślanych jako martwe: znajduje sposoby symbiotycznego współistnienia istot ludzkich i nie ludzkich w pełnej harmonii. Ludzie zarastają mchem, kończyny zmieniają się w łodygi, kamienie i łupiny otrzymują ludzkie twarze, a niektóre hybrydyczne postaci zupełnie przekraczają podział na to, co ludzkie i nie ludzkie, są jednocześnie tym i tamtym, niczym złudzenie optyczne – nie możemy być już pewni faktur, ciężaru, stanu skupienia.
Tworzy od rysunku i malarstwa przez śpiew i film po performance i rzeźby sytuacyjne, instalacje.
Jest trzykrotną stypendystką MKiDN.
Brała udział m.in w wystawach w :
MSN -Wiek Półcienia; CSW -Gotong Royong, rzeczy które robimy razem; Kathmandu Trienale 2017. Jej prace można oglądać na stałej ekspozycji w Muzeum Narodowym w Poznaniu. Jej prace znajdują się również w kolekcji ING Banku.
