Czy można mieć kły i nadal pozostawać czułym? Pytanie to tylko pozornie opiera się na przeciwstawieniu dwóch wykluczających się jakości. Czułość kojarzymy przecież z miękkością, dotykiem, troską i gotowością do zbliżenia się do innej istoty, podczas gdy kły oznaczają groźbę, drapieżność oraz możliwość zranienia. Jedne i drugie wymagają jednak radykalnego skrócenia dystansu. Czułość wydarza się w bezpośrednim sąsiedztwie skóry; kły również muszą znaleźć się blisko ciała, żeby pozostawić w nim ślad. Obie jakości dotyczą zatem przekraczania granic, wystawiania się na kontakt i ryzyka, że ze spotkania z innym nie wyjdziemy niezmienieni. Czułość nie zaczyna się tam, gdzie inna istota chowa kły, lecz tam, gdzie powstrzymujemy się przed żądaniem, aby je dla nas usunęła.

PRZECIĄŻENIE. Pojęcie, które wystawa czyni swoim narzędziem. Wystarczające samo w sobie, tak jak wystarczają sobie systemy, które opisuje: zamknięte, nasycone, naprężone do granic wytrzymałości. W teorii systemów przeciążenie poprzedza awarię albo adaptację. W inżynierii most poddany sile większej niż projektowana ugina się i odkształca, zanim pęknie. Plastyczna deformacja materiału to jego odpowiedź na nadmiar sił, zapis tego, co działa od zewnątrz na strukturę chcącą pozostać sobą. W tej fizycznej metaforze kryje się coś istotnego dla sztuki prezentowanej w galerii SZOKART w Poznaniu: prace Igora Dobrowolskiego, Tomasza Górnickiego i Lii Kimury są właśnie takimi odkształceniami.Co łączy tę trójkę, to intensywność, która nie szuka ujścia i trwa w napięciu bez rozładowania. Poza tym każde z nich operuje radykalnie odmiennym rejestrem i temperamentem, co sprawia, że ich zestawienie buduje raczej produktywne napięcie niż wspólnotę tematyczną. Również podejście do tworzywa jest u każdego inne, choć wynikające z podobnego impulsu.